Pages

ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ölüm etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Aralık 2010 Pazartesi

En kötü haber

Kardeşimden vefat haberi almak insanı öldürür. Yok, yani acıyı çoğaltmaz. Doktor soğukkanlığı desen değil, acımasızlık hiç değil...

Küçükken Ahmet Taner Kışlalı suikastinde sabah vakti uyuyan annemin odasına dalıp "Anne anne koş! Ahmet Taner Kışlalı ölmüş!" diye uyandırmıştı kadını. Annemin idrak süresi, sıkışan kalbi, yataktan çıkışı... Tahmin edilebilir tabii ki.

Lisanstayken bir gün, erken bir saatte uyumuştum. Odama girdi, seslendi. Hemen de uyanırım ben sese, ışığa falan. Neyse, "Abla senin ortaokulda bir matematik öğretmenin vardı ya, artık yok." dedi. Yeni uyanıp zamanı, yaşımı, anılarıma uzaklığımı kestiremeyip aptal aptal baktım yüzüne... Ambivalantik duygularım olan bir öğretmenim olması da iyice bulandırdı zihnimi. Düşünün halimi...

Bugün de annem başladı anlatmaya,"Hani Alem Hala vardı ya, bilir misin?" dedi. Alem isim oluyor. Neyse, "Bahsediyordunuz, biliyorum da hiç görmedim" dedim. Annem de, "Babamın kuzeni, işte hani vaktinde şu olmuş bu olmuş diye anlatmıştım ya" dedi. Acıklı bir hayat hikayesi ve içinde hayırsız koca/baba olduğu için hatırlamamı bekliyordu, haklıydı da; hatırladım. Kardeşim atladı ama, "Anne niye uzatıyorsun?" deyip bana döndü. "Artık göremezsin zaten." dedi. Annemle birbirimize boş boş baktık ama dayanamadım artık, birazcık (!) güldüm.

Bir hayvan öldüğünde içi dağlanan çocuk, bir insan öldüğünde nasıl bu kadar soğukkanlı olabiliyor ki? Ergenliğin "ölüm sadece yaşlılara özgü, beni bulmaz" vurdumduymazlığı mı yoksa bilincine çıkarıp da başedemeyeceği korkuları mı sebep?

***
Ölüm demişken, birisi için öldü, vefat etti, hayatını kaybetti gibi seçeneklerden birini seçmek ne kadar zor değil mi? sanki hepsi aynı eylemi daha doğrusu eylemsizliği ifade etmiyormuş gibi herkes için bambaşka bir tanesi uygun gibi geliyor insana.

1 Haziran 2010 Salı

Reel Ölümler ve Sanal Ölümsüzlükler

18.01.2009

Gitgide farklılaşıyor yaşam. Popüler kültür öğelerinin inanılmaz baskını hayatta hemen her şeyde görmek mümkün. Bir de artık ölümlerde ortaya çıkan bir yaşama biçimi var. Ölümü yaşama biçimi…
Sanatçı için temel güdüleyicilerden birisi olarak ölümsüzlük arzusundan bahsedilir. Kalıcılığın yolunu eserleriyle buldukları rivayet edilir. Nitekim bu rivayetler de büyük doğruluk payı taşır. İsmi hatırlanan insanlar, ya da dünyaya bıraktığı herhangi bir şey yıllar sonra bir insanı etkileyebilen, haz veren insanlar sanatçılardır. (yöneticiler ve siyasetçiler var bir de ancak çoğu haz ile bir hatırlanmaz nedense.) yalnız sanatçılar bu ölümsüzlüğü günümüz insanıyla paylaşır hale geliyor gitgide.
“Ölümü yaşamak”, “Popüler Kültür”, “Sanatçının Ölümsüzlüğü” malzemelerimiz. Bir de anahtar sözcük var ki; “İnternet”
Çok insan öldü. Çok insan ölüyor ve çok insan ölecek. (herkes ölecek kısmı bu yazının konusu değil.) hali hazırda ölüm acısı, en azından birinci dereceden olanlarınki hariç, yaşama ve yansıtma biçimiyle gitgide yapaylaşıyor. Bir görev gibi yaşanıyor belki. Bir forumda “çok üzgünüm, çok iyi biriydi” standart içeriğine sahip mesajlar, her çeşidi bulunan internet sözlüklerinde unutmama sözü veren iletiler, Facebook’ta ölen kişilerin ismiyle kurulmuş gruplar, blog sayfalarında her ölümün erkenliğine dem vuran yorumlar… internette, ölenlere hitaben yazılmış sayfalaraca yazıya rastlamak mümkün. Aslında “ya okursa” gibi bir niyet de yok. Sanki bir görev gibi, gerek yaşanan ya da göreve benzeyen(öldü, üzülmeli) acı dışavuruluyor sadece.
Bir de internetin ölenler açısından durumu var, bence çok kritik olan. Düşünsenize, sizinle ilgili bir sürü bilgi, fikirlerinizi içeren sayfalar, esprileriniz ve belki bir sürü görüntünüz var internet üzerinde. Ancak sizin kontrolünüzde değil, öldüğünüz andan itibaren. Yani nerde olduğunuzdan ya da olmadığınızdan bağımsız bir şekilde, en azından hala varken düşününce büyük bir kontrolsüzlük/kontrol kaybı örneği değil mi? Mesela yanlış bir iddiamın, hiçbir zaman düzeltemeyeceğim şekilde, tahmin edilemeyen bir zamana kadar durması, insanlara ulaşması çok rahatsız edici. Ya da 4 yıldır görmediğim, bir internet platformunda tesadüfen denk geldiğim ve kolay kolay aklıma bile gelmeyecek birinin ardımdan “seni hiç unutmayacağım, çok özeldin…” demesi… gerçi burada daha önemli gelen bir nokta, benim böyle bir durumda “hadi oradan” diyemeyecek olmam ki bu da bana dair olana ilişkin kontrolsüzlüğüme işaret eder.
Artık ortalama düzeyde internet kullanıcısı herkes bir sanatçı gibi ölümsüzlüğü yaşıyor. Muhtemelen bir ölümden 10 yıl sonra hala ölen kişiye dair ve ait olanların bir kısmı(büyük kısmı belki de) duruyor olacak ve belki de o kişinin kaleminden çıkma birkaç satırdan etkilenen genç bir erkek birden mesleğini değiştirme kararı alacak. Belki orta yaşlı bir kadın kendini zincirleyen her şeyin karşısında durmanın cesaretini bir ölünün(ancak bunu hedeflememiş bir ölünün) bir şiirinden alacak. Ne kadar tanıdık bir durum değil mi? Tıpkı bir sanatçı gibi. Lakin kontrolsüz ve niyetsiz.
Ve sanal alem, ölünün ölmediği tek yer, zaman aşımına en az uğrayan.
Ölüm reelde, ateş düştüğü yerde.

dip not: kendimden alıntı gibi, değil gibi.