Pages

insan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
insan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Ekim 2010 Pazar

Dedikodulu Tespitler





































Yarına hazırlamam gereken bir sunum var, her zamanki gibi kaçınma arzum beni post girmeye zorluyor.
***
Bugün yazılardan karakter tahliline varmak üzerine değinmek istiyorum (ciddiyete bakın:)) Bir insan profilinden oluşturmaya çalıştığı profil ve bunla olan tezadına değinip gideceğim. Azıcık dedikodu yapacağız yani. Aramızda kalacak değil mi?

***
Epeydir görüşmediğimiz, attığı orta çaplı bir kazık sebebiyle ilişkimizin bittiği bir arkadaşımız var. Buna bir isim verelim, "Z." diyelim. Adı Z harfi ile başlamıyor ama, ben Z harfini pek sevmem diye seçtim. Yaptığını, attığı ufak çaplı kazığı es geçip kendisiyle oluşturmaya çalıştığı karakter arasındaki ufak farklara değinip, "Ay ne güzel düşünüyoo'" deyip sempati beslediğimiz insanlara şüpheyle yaklaşalım istiyorum. Nifak tohumları ekeceğim imgelerinizin tarlasına! (Kötü kadın gülüşü var burada) Mesela beni sadece yazdıklarımdan dolayı seven, sempati besleyen varsa iyi düşünsün, kim bilir ne fenayımdır! :)

Bu Z. kişisi yılda bir iki kere arkadaş çevresi değiştiren, değiştirdiği çevreye adapte olan ve dolayısıyla feci halde de tarz değiştiren birisi. "Metalci kız" imajından sıyrılıp "tikky kız" imajını benimsedi; aradaki değişim basamaklarını hoplaya zıplaya. Değişim tek başına eleştirilesi bir şey değil, ki öyle olsa da eleştirmeye hak bulamam kendime. Bulmadan eleştirir miyim, o ayrı bir nokta, ayrı bir kendini bilmezlik.

Bu hanım kızımızla iletiştiğimiz süre içinde tabii ki reelde olduğu kişiyle muhattaptık. Neyse o olmasa da, olduğu kadarının büyük kısmının bilgisine haizdik. Göstermediği yanları ile göremediklerimiz illa ki vardı. Herkes için geçerli olduğu üzere.
İletişmez olduk ama sözlükte badi listemde duruyordu. Zaten yazmıyordu. Bugünlerde bir iki yazmaya başlamış da, şüpheye düşürdü beni. "Ya nasıl ya?! Bu kız o kız olamaz" diyeceğim tribüne oynayan iletiler yazmaya başladı çünkü. Mesela, "Ugg istiyorum ben yeaaa" diyen, edinen tarzından da keyif alan kız "Üfff kış geliyo' yine ugg giymiş bi sürü salak göreceğiz" minvalinde kelamlar ediyor.

"Ya Melike, ben artık sevgilisi varmış yokmuş dinlemeyeceğim. Ben istiyorsam benim olmalı. Armudun da sapı var ama onu da yiyoruz" diyen kız, "Aaa sevgilisi olan birine yazmak mııı?! Ne iğrenç yeaa, pis insanlar" demeye başlamış. Pratikte yaptığı tabii ki iki söyleminden birine uyuyordur. Kızın bu sürede değişme ihtimali tabii ki var, olumlu ya da olumsuz, hiç fark etmez. Ben bir yıl önceki ben değilim elbette, kimse değil. Yine de benim vardığım nokta her defasında, kişilerin yazdıkları her zaman var olan kendiliğini yansıtmayabiliyor, olmak istenilen ya da olması istenilen, takdir edilen kendilikler satırlara düşebiliyor. Yazdığımın ben olmasını değil de benim yazdığım olmasını isterim işte. O yüzden okuduklarımın da yazanın gerçek kendiliğine ilişkin olmasını istiyorum belki. Oldu canım, sen sipariş mi verdiğini sanıyorsun demeyin. Hadi ötekileri geçtim, bunu iyi tanıdığınız -öyle düşündüğünüz de olabilir-, zamanında dost bildiğiniz birinde görünce bir tuhaf oluyorsunuz.

İdeal kadını oynama çabası mı diye düşündüm, söylediği gibi yazamayışı, davrandığı gibi anlatamayışının nedeni "Ay salak/kötü kadın/zevksiz" denme ihtimali mi?
Imm... Belki de yeniden çevresini değiştirdi ve yeni arkadaşlarının zevkleri önceki beyanlarındaki ifade edilenleri hoş görmüyor. İnsan işte, adaptif canlı :)


1 Temmuz 2010 Perşembe

insan

komik bir şey.
hakikaten;
en büyük acıyı kendisinin çektiğini sanan, hiç hayvanlık yapmadığını iddia eden, hayvanlıkların hepsinin kendine yönelik olduğunu zanneden, sürekli sitem eden, sürekli terk edildiğini zanneden, her olayın -iyi kötü- "en" versiyonunu yaşadığını sanan, sözlerini tutmayan, sonsuz vaatlerine en başta kendisi inanmayan, bencil mi bencil, duyarsız mı duyarsız bir canlı.

çirkin en başta. çirkinliği ruhunu okumadıkça fark edilmiyor. zaman insanı yakınlaştırıyor kendiyle, yakından bakıyorsun göremiyorsun. uzaklaşıyorsun, uzaktan bakıyorsun ona, gözlerini yumuyorsun tekrar, gördüğünden korkuyorsun. insan insanı kendinden tiksindiren bir şey zira.

ah be insan, seni her durumda ne kabullenişlerle sevdim. aileden oldun, sevgili oldun, arkadaş oldun, komşu oldun. her zaman tabula rasa derler bir şey var dedim, insan zihni ve hatta kalbi deneyimlerden kötüdür bildim. insan ki anlaşılabilen, anladığın(m), dokunduğun(m) idi dedim. dokunduğun şey dokunduğun müddetçe dinginmiş bilemedim. bir insan olan kendime döndüğüm her zaman, kendimle başbaşayken, ihtiyaç karşılayamayan bir insan olarak reddedildim.

ey insan bencilsin, yorucusun.
isteseydim, insanı sırf insanlığından ötürü acıtırdım, çünkü çok acıdım bunca zamanda. ömür derler, bir vakit aralığında hep talihe söverken sendin sövdüğüm aslında; kısık sesle.


kendimden sıfat olarak uzaklaştırdığım sözcük olsan da insan, ben. hepimiz.
sevdiğim herkes ve sevmediklerim. sevgimi yitirdiklerim, verdiklerimi hak etmeyenler, aldıklarımı hak etmediklerim, anlamını yitirenler, anıları cebine atanlar...

insan, içindeki siyaha rağmen güzelsin sen.
yine, her defasında keşfedilen...

2.3.2009 23:25

15 Nisan 2010 Perşembe

vapurlar falan...

bugün bir kuş öldü.
her gün binlerce kuş ölüyordur.
her gün binlerce insan zaten ölüyor.
şahit olunan hep en acı geliyor işte.

birden yere düştü güvercin. yaralı sandım alıp kenara koyasam mı diye durdum. kuşun can çekiştiğini fark edince hiç bir şey yapmadan bakakaldım. hala kenara alsam mı acaba derken eylemsiz kaldım. iki adam bir şey taşıyarak geçiyorlardı, bir kuşa baktılar, bir bana, sonra "cık cık cık" deyip geçtiler. iyice afalladım. bir canlının ölümünü aptal aptal izliyor olduğum gerçeği da dank etti. güvercin de nefesini verip son anlarını yaşıyordu. yürümeye devam ettim. evet, kafamı geri çevirmeden duramadım. ama gittim.

sonra gittim. film izledim güldüm. şimdi de hüzünden ziyade hayat işte düşünce alt yapısıyla yazıyorum. ilk başta üzgündüm. şimdi tuhaf.

bazen böyle kafamın dağılmasına sinir oluyorum. en hisli duyguların asil insanı olmaya da uzağım sanki ama.
neyse.

12 Aralık 2009 Cumartesi

Dönüşüm

31.10.09
22:56

bir gece yattı ve ertesi gün uyandığında böcük haline gelmişti.

mesaj attı, telefonu eline alıp. böcek oluşu ellerinde pek bir şey yapmamıştı. "aşkitom, günaydın..." gelen cevapla birlikte gülümsedi, aynaya baktı, hadi yine iyisin bakışı fırlattı kendine.

kahvaltısını yaparken reçellerden kalp yaptı ekmeğin üzerine. zeytin çekirdekleryle "p" yazdı. içini çekti, çayını içti. yine eline telefonu aldı, "seni çok özledim bebeğim" diye başladı konuşmaya. geçen 46 dakika 36 saniyenin ardından geç kaldığını fark etti. "biliyorum senden telefonda bile olsa uzak durmak çok koyacak ama geç kalıyorum birtaneciğim" dedi. yaklaşık 10 dakikalık vedalaşmanın ardından kapattı telefonu. oysaki hiç sevmezdi telefonla konuşmayı. zaten bunun ardınan aklına aradığı numaranın turkcell kendi hattının ise faturalı avea olduğu geldiği. sonra da "amaaağğn" dedi, aşkından önemli miydi?

sonra giyindi sevgilisiyle buluşmak üzere, 56 dakika sonra kafedeydi "aşkitom seni çok özlediiiimm" diyerek sarıldı sevgilsine. o da "ayy sesini bile özlemişim ehi ehi" dediğinde müstakbel faturasını çoktan silmişti zihninden.

bütün gün birlikte geçirilen saatlerin ardından aslında tv izlemeyi sevdiği halde akşam net başına gelince ona bir kıpraşım gönderdi. sonra feysbuk duvarına yazılar yazdı. ifadelerle öpücükler yolladı. kendindeki farklılığın farkına varmıştı ama üzerinde durmaya değmezdi.

günler günleri kovaladı, telefon konuşmaları telefon konuşmalarını, mesajlar mesajları... kendisindeki değişiklik ilk günkü kadar olmasa da hala devam ediyordu... taa ki, insanlığa geri dönüşüne kadar...

evet o artık aşk böcüğüydü, kalbi ayaklar altında ezilmeye mahkumdu.

ve bir gün yeniden insan oldu. ilk sözü, "ne salakmışım ben abiii" oldu.

not: kafka beni affet.
sen de ey güzel aşık insan.
herkes beni affetsin.
ben kendimi affettim.




1 Yorum:

eniGma's Kite dedi ki...
kendimizi defalarca affediyoruz böyle şeyler için =)) eline sağlık.

31 EKIM 2009 23:54