Pages

hayal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hayal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

3 Aralık 2010 Cuma

Sevgili Hayat



Sevgili hayat,
Bilirsin öteden beri senle bir alıp veremediğim var. Sanırım en temel sebebi senin bana verdiklerini kesinlikle geri alacak olman. Senden değil sensizlikten çekiniyorum aslında, sensizken nasıl olabileceğim hakkında kanıtlanmış bir fikrim yok, herkes gibi.

Bugün beni yordun*. Serdar Ortaç'ı anmadım ama. Anmadığımı da şimdi fark ettim. Sayesinde çok dolduğumda söyleyebileceğim tüm ifadelerim kayboldu. Bikbikbik başlıyorum "Hayaaağt beni..." diye. Geriye ket vurdu adamın şarkısı ha :/

***

Bu sabaha şahane başladım. Günaydın notları, mesajları, çevrimdışı msn iletileri kanlı canlı bir insanın elindeki bir mektuba dönüştü. Sırıta sırıta gittim işe. Doz aşımından gülücüklerim kırışıklara sebep olsa yeridir.

Önce işe, sonra staja gittim. Gittiğim kattaki son günümdü. Şizofreni gitgide daha fazla ilgimi çekiyor. Bir hastanın psikozundan çıkmaya, iyi olmaya başlaması inanılmaz güzellikte bir şey. Benim danışanım olmayan, sadece gözlemlediğim birisi dahi iyileşmeye başlayınca dünya daha güzel bir yer gibi gelmeye başlıyor bana. Yapılacak, yapılabilinir çok şey var.

Staj ertesi tez danışmanımla görüşecektim. İşe uğrayıp hazırlıklı gidecektim ama vakit kalmadı. Yeterince hazırlıklı olmaksızın gittim yanıma. Öğle yemeği muhabbetini de arada tost çay şeklinde geçiştirdim. Ölçeklerimin bilgisinin çıktısını alıp hem yedim hem bakındım. Okul ortamında vakit geçirmeyi özlemişim ders haricinde fark ettim. Neyse, yanına gittim. Bir kez daha fark ettim, dünya tatlısı bir tez danışmanım var. Oradaki motivasyonumla 3 tez 7 makale yazarım bence. Evet, evet. Yazarım. Tez bitince makale haline getirip yurtdışı yayın yapacağız, söz verdirtti hoca. Ahaha evet, sözü veren benim.

Az sonra da Umut gelecek, laflayacağız. Akşama "günaydın sürprizim"le biraz vakit geçireceğiz.

Yaptıklarım hem yoruyor, hem ruhuma dinginlik veriyor, hem kıvılcımlar yaratıyor. Yapacaklarım düşünürken yoruyor, eylerken neler olacağını merak ettiriyor. Geçen gün derste 01.12.2012'yi ve o günkü kendimizi düşledik de... O kadar iyi geldi ki. Evet, biliyorum. Neredeyim ve nerede olmak istiyorum, biliyorum.

Basit bir denklem:
(Haya)(t+l)=Denge

***

Anlattım bir kesidi sana güzelim hayat, verdiklerin iyisiyle kötüsüyle tartışmaya açık. Vereceklerin zaten muğlak. Vermeyeceklerini tartışmaya değmez.

Bildiğim ve söylediğim; iyi ki varım.

Not: Hayal kurmayı neredeyse yeni öğrendim desem inanır mısınız?
*Yorgunluk salt üzüntüyle ya da eforla ilgili değil ama. Fiziksel eforun yanında olumlu ve farklı derinlikte duygular da insanı bir başka yoruyor. İyi ki de yoruyor.

27 Mayıs 2010 Perşembe

olsa

her şey böyle başladı;

blogunda neden hep yaşadıklarını yazıyorsun? yaşamak istediklerini ne zaman yazacaksın? by fermiyon
:) yaşamak istediklerimden emin değilimdir belki?
hiç böyle düşünmemiştim. bir de o açıdan bakayım.

***

hakikaten istemekten mi çekiniyorum yoksa istediklerimi ifade etmekten mi korkuyorum deyü düşünürken buldum kendimi.

***
kardeşim olsun istemiştim çokça, oldu. babamın benden çok daha fazla sevdiği bir kardeşim oldu.

ergenlikte "birisi bana çok aşık olsun ehe negüzel bişi" diyen salak bi düşüncem vardı. istediğim gerçek olunca "ene birisi bana aşıkken ben de ona aşık olmalıymışım" diyen daha az ergen biri oldum. bu da gerçek oldu, 4 yılın sonunda mümkünse iki aşık kişiden birisi psikopat olmasın der hale geldim. bu 3 koşulun da gerçek olduğu bir koşul oldu. her şey "istediğim" gibi derken gördüm ki, iki insanın birbirini sevmesi bir arada durmak için yeterli değilmiş.

sonraa... neyse sonrası önemli değil. insan artık şablonlardan bağımsız bir şekilde varsa birisi, onla olmayı isteyebiliyor. ama o kadar. zaten onda da isteklerin olmayabiliyor, e hayat böyle. istemeye çekiniyorsun.

annemle babam ilk defa boşandığında, dünyada en çok istediği şey bir araya gelmeleri idi. oldu da. bir çocuk için nasıl bir mucize anlatamam. hayatta en çok istediğin ama imkansız dediğin şey gerçek oluyor... e ama dünyam bir kez daha yıkıldı. bir kez daha boşandılar.

sonra beni tanıyan bilir ki, yüksek lisansı çok istiyordum. ama sahiden çok çok. olmadı. dahası hala adil olmadığını düşündüğüm bir seçim sürecine şahit oldum. çok çok da üzüldüm, ağladım.
o zaman iyice emin olmuştum, bazen elinden geleni yapmak da kesin sonuç olmuyormuş. neyse, vazgeçememek işe yarıyor hala, onu gördüm:)

şimdi istediklerim hayaldan ziyade planlar boyutunda. hayalleri de severim ancak planları daha çok severim:)

istediklerimi yazacaktım değil mi? bir sorunum var ama, son bir kaç aydır, beni şu an ne mutlu eder sorusuna cevap bulamıyorum:)
korkular, yorgunluklar, pişmanlıklar belki, kararsızlıklar, belirsizlikler... tamam hepsi etkili olmuş olabilir.
e ama bazen bazı şeyler güzel olacak, bazen de kötü. bunu bilmek yetmez mi? :)
yaralı olmamak, gelecekten korkmamak yetiyor bana. yaralarım illa ki var ama rollerim yok bunlara göre büründüğüm.
"şimdi ve burada" var olmak iyidir, iyi.

http://fizy.com/s/1ah030#s/103apy