Pages

aşk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
aşk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

15 Kasım 2010 Pazartesi

Mantığın Metafiziği!

Teyzem mantık evliliği yaptığını söylüyormuş. Tamam, insandır, mantık evliliği yapabilir. Bana ters olsa da kişilerin tercihlerine karışacak değilim ancak bu durum beni yıktı. Teyzemden hiç beklenmezdim. Teyzemden hiç beklemezdim çünkü;
-Hemen öncesinde toplumun mantık evliliği kabilinden olan kişilerle evlenmeyi kabul etmemiş (Pilot -ne afili değil mi söylemesi?klfhdsh- hakim vs)
-Evlendiklerinde eniştem işsizdi ve işten ayrılmadan önce de geçinmekte zorluk çekiyordu
-Eniştem teyzemden 10 yaş kadar büyük
-Eniştemin daha önce de evlenmiş ve ayrılmış
-Eniştemin ilk evliliğinden yetişkin iki kızı var
-Eniştemin ciddi anlamda alkol bağımlılığı var (Tanı kriteri alkolik olduğunu göstereceği dönemleri de vardı)
-Eniştem ortalama bir tip
-Ve kel...


Ya mantık evliliği değil de, aşk evliliği yapsaydı? Mantıklı hali buysa teyzemin hayran olduğum zekası hakkında hayal kırıklığına uğrarım :( Aslında eniştem dünya iyisi bir insandır da, ki çok severim kendisini. Buradan teyzeme sesleniyorum (işallah okuMAz kkfhdsfkj) Teyze sevip de evlendim işte diyemeyecek ne var? Hı? Tüm aileni karşına almadın mı seviyorum diye? Şimdi böyle hemen bi mantık lafları, bi kuul takılmalar falan?


Sahiden mantık evliliği olduğunu düşünmek bile istemiyorum :( Zeki kadındır benim teyzem, mantıklı eylemi bu kadar mantık dışı olmamalı! Sevdiği adamla burnunun dikine gidip evlenmiş olan teyzeme daha çok hayran olurum ben, o kadar.



Not: Görseller çok klişe biliyorum. Ancak daha uygununu bulamazdım.

28 Ocak 2010 Perşembe

Masumiyet Müzesi

bildiğimiz üzere bir orhan pamuk romanı.

aslında bana nedense hiç aşk romanı gibi gelmedi.
aşk anlayışlarımızın farklı olmasının etkisi vardır belki. ya da aşkı pazarlayan görüntüsünden rahatsız oluşumun etkisidir.

evvela kitabın ismi güzel lakin içerikle çok alakalı değil. masumiyet müzesi gerçekte var olan müzeyle son derece alakalı olabilir evet. hoş da olabilir. ama kitapta anlatılan hikayede masumiyet nerde çok merak ediyorum. ortada masum bir aşk yok. bana kalırsa aşk yok hatta kitapta aşık karakter yok. yani biri saplantılı biri hırslı iki kişinin hayatı var. psikolog olmasam "deli lan bunlar" derdim. tabii hepimizin aşktan anladığı farklıdır ama benim aşktan anladığım şey bu olmasa da orhan pamuk'un anladığı şeye ikna olamadım.

bir okb profili çizmek istemiş yazar ama altındaki anksiyeteyi iyi anlatamamış bence. keşke daha fazla araştırsaymış. o zaman daha çok tatmin edebilirmiş.

ancak aşkın somatik ifadesini çok güzel anlatmış. birini severken, özlerken, düşlerken yaşanan tüm organların sancısı bu kadar güzel anlatılırdı sanırım.

kitabın bir ilk cümlesi var ya, işte o ilk cümle en güzel cümle. ama o ilk cümle çok ciddi bir şekilde pazarlanan cümle de. yani hem sevdim hem ısınamadım. zaten evvelden bildiğim bu cümleye ben anlamımı vermiştim gördüğümden bu yana.

bir de zamana, eşyanın ve anıların insandaki yerine ilişkin bir çok kısım var ki bunlar da çok güzel olmuş. düşünceler güzel, anlatım ve kurulan alakalar güzel. ancak yine de yazarın önce "aklıma süper bir fikir geldi olm" deyip müze fikrinin üzerine bunları yazdığını düşünüyorum.(onca yıl aradaki boşlukları doldurmak için uğraşmış sanırım)

bir de kitabın 1. tekil şahsı kemal'in kendini anlatışına rağmen aşık olduğuna ikna edemeyişi var ki... bir insan çok sevebilir, bir insan bu kıskançlık buhranlarını yaşayabilir, bir insan olumlu tek ipucu için manyak manyak fallar bakabilir anlaşılır, zira bizizdir o. ancak bir insan bilmem kaç yıl bilmem nereye minicikten de minik bir umut parçasıyla gitmez. aşırı uçlarda bir örnektir elbet yaşanabilir ama kemal gitmezdi. olmadı bir yerde tamam işte bu diyemedim.

ha bir de kemal'in bir dönem fırtınalar estiren cinsel yaşamı var ki(her gün sabah akşam sevişiyordu)(neyse yıllara vurarsak yine averajda kalır =p), erkek okuyucuya özellikle ne içtiysen ondan istiyorum dedirtecek cinsten. maşallah diyoruz kendisine.

füsun'u sevemedim bu arada. bence çok bencil ve hırslı bir kadındı. yaşanan şey de hatunun güzelliğine ve ulaşılmazlığına duyulan bir arzu gibiydi sanki.

yine de zaman kaybı olmayan bir kitap. keşke nobel almadan önce tamamlasaymış. belki daha çok sevebilirdik.

ha! bir de, kapağı oldukça şirin. en azından bu kitaba bu kapak olmuş dedim.

-spoiler içerir-
bir de yazar o kadar yazmış etmiş de kitabın sonunda ilk olarak füsun'un ölümünden "aşık" bir adamın suçluluk hissetmeyişi çok unutulmuş bir ayrıntı olmuş bence. ama önemli bir ayrıntı. adam hatunu kaybettiği için üzgün ama "ben arabayı ona vermeyecektim! ben ona kullanmayı öğretmeyecektim! vazgeçetiğinde evet diyecektim!" pişmanlığını yaşamamış.
bir de kemal'in ölüm detayını veriyor, kemal sibel ve ailesini görünce kalp krizi geçirip ölüyor. mesele yaşamadığı yıllar ve bundan dolayı duyduğu pişmanlık mı belli değil. öyleyse kemal aslında mutlu değil mutlu olduğuna kendini ve okuyucuyu ikna etmeye çalışan beceriksiz bir aşık rolü oyuncusu. diyelim ki kızın ölümünü ve süreci hatırlamasına sebep oldu, bu da mantıksız bir kalp krizi sebebi çünkü adam zaten hatırlamak üzerinde durmuş mütemadiyen derdi tamamen hatırlamaktı. bunun için sibel'e gerek yoktu. neticede yazar kendi kendisini baltalamış.
-spoiler-

12 Aralık 2009 Cumartesi

Dönüşüm

31.10.09
22:56

bir gece yattı ve ertesi gün uyandığında böcük haline gelmişti.

mesaj attı, telefonu eline alıp. böcek oluşu ellerinde pek bir şey yapmamıştı. "aşkitom, günaydın..." gelen cevapla birlikte gülümsedi, aynaya baktı, hadi yine iyisin bakışı fırlattı kendine.

kahvaltısını yaparken reçellerden kalp yaptı ekmeğin üzerine. zeytin çekirdekleryle "p" yazdı. içini çekti, çayını içti. yine eline telefonu aldı, "seni çok özledim bebeğim" diye başladı konuşmaya. geçen 46 dakika 36 saniyenin ardından geç kaldığını fark etti. "biliyorum senden telefonda bile olsa uzak durmak çok koyacak ama geç kalıyorum birtaneciğim" dedi. yaklaşık 10 dakikalık vedalaşmanın ardından kapattı telefonu. oysaki hiç sevmezdi telefonla konuşmayı. zaten bunun ardınan aklına aradığı numaranın turkcell kendi hattının ise faturalı avea olduğu geldiği. sonra da "amaaağğn" dedi, aşkından önemli miydi?

sonra giyindi sevgilisiyle buluşmak üzere, 56 dakika sonra kafedeydi "aşkitom seni çok özlediiiimm" diyerek sarıldı sevgilsine. o da "ayy sesini bile özlemişim ehi ehi" dediğinde müstakbel faturasını çoktan silmişti zihninden.

bütün gün birlikte geçirilen saatlerin ardından aslında tv izlemeyi sevdiği halde akşam net başına gelince ona bir kıpraşım gönderdi. sonra feysbuk duvarına yazılar yazdı. ifadelerle öpücükler yolladı. kendindeki farklılığın farkına varmıştı ama üzerinde durmaya değmezdi.

günler günleri kovaladı, telefon konuşmaları telefon konuşmalarını, mesajlar mesajları... kendisindeki değişiklik ilk günkü kadar olmasa da hala devam ediyordu... taa ki, insanlığa geri dönüşüne kadar...

evet o artık aşk böcüğüydü, kalbi ayaklar altında ezilmeye mahkumdu.

ve bir gün yeniden insan oldu. ilk sözü, "ne salakmışım ben abiii" oldu.

not: kafka beni affet.
sen de ey güzel aşık insan.
herkes beni affetsin.
ben kendimi affettim.




1 Yorum:

eniGma's Kite dedi ki...
kendimizi defalarca affediyoruz böyle şeyler için =)) eline sağlık.

31 EKIM 2009 23:54